Błonica gardła zaczyna się niecharakterystycznymi objawami ogólnymi: niedomaganiem ogólnym, osłabieniem, nieokreślonymi bólami. Małe dzieci przeważnie skarżą się na ból brzucha. Ból gardła występuje podczas połykania, chociaż niektóre dzieci nie odczuwają żadnych dolegliwości. Gorączka narasta powoli i nie dochodzi do znacznej wysokości, chociaż niekiedy osiąga 4-0°. Uderzający jest wygląd chorego, który mimo gorączki jest blady często zdarzają się wymioty. W okolicy podszczękowej stwierdza się obrzmienie spowodowane stanem zapalnym węzłów chłonnych oraz tkanki otaczającej. Obmacywanie wykazuje tkliwość tej okolicy. Zmiany w gardle w okresie początkowym mogą dać obraz zapalenia nieżytowego, podobny do obrazu nieswoistej anginy nieżytowej. W następnych godzinach zjawiają się białawe naloty na migdałkach, początkowo kępkowato rozrzucone na powierzchni migdałka, podobnie jaik w anginie zatokowej, ale już po kilku godzinach dochodzi do wytworzenia się charakterystycznej jednolitej błony (angina diphtheiica pseudomembranosa). Charakterystyczny nalot błoniczy ma wygląd jednolitej błony, przeważnie o zabarwieniu białawym, o powierzchni gładkiej, jakby połyskującej, mocno przylegającej do podłoża, toteż przy próbach zdejmowania odchodzi z trudem, a obnażone podłoże wykazuje ubytki i krwawi. Nalot może być usadowiony tylko na jednym migdałku, przeważnie jednak występuje na obu migdałkach. W lekkich przypadkach zajmuje początkowo część, przechodząc powoli na całą powierzchnię migdałka (postać zlokalizowana), natomiast w cięższej błonicy (postać postępująca) naloty przechodzą poza obręb migdałlców na luki podniebienne, języczek i tylną ścianę gardła. W najcięższej postaci jama nosowo-gardłowa jest wytapetowana nalotami, które nierzadko sięgają na podniebienie twarde daleko ku przodowi. Zmianom miejscowym w gardle towarzyszy zwykle charakterystyczny słodkawy, mdły zapach z jamy ustnej, który jest .szczególnie intensywny w błonicy złośliwej. Mowa, staje się niewyraźna z odcieniem nosowym (mowa klu- skowata). Oddech bywa utrudniony, sapiący, chrapliwy.

Przebieg błonicy jest bardzo różny, zależnie od postaci klinicznej. W przypadkach kończących się pomyślnie ustąpienie objawów ogólnych, jak i miejscowych nie jest równoznaczne z całkowitym powrotem do zdrowia. Pod wpływem w porę zastosowanego leczenia w przypadkach lżejszych, jak i cięższych stwierdza się ustępowanie zmian miejscowych i ogólnych objawów po kilku lub kilkunastu dniach. Znamienny jest szybki powrót do normy temperatury, która mimo utrzymywania się zmian w gardle pozostaje na poziomie bezgorącz- kowym. Zachowanie się gorączki w błonicy nie ma cech charakterystycznych, chociaż podkreśla się ogólnie, że gorączka w błonicy nie dochodzi do znacznej wysokości, jak to widzimy w innych anginach. Spadek gorączki poniżej 36° zdarza się w ciężkich postaciach i prognostycznie jest złym objawem. W lżejszych postaciach z chwilą ustąpienia gorączki wraca dobre samopoczucie, poprawia się apetyt, znika bladość twarzy i ustępuje obrzęk węzłów chłonnych. Naloty na migdałkach stopniowo ustępują, odwarstwiając się płatami, albo też ulegają roz- sysaniu. Inaczej dzieje się w błonicy ciężkiej — toksycznej. W tej postaci już od początku uderza ciężki stan ogólny chorego, charakteryzujący się apatią, a nawet zamroczeniem, bardzo znacznym osłabieniem, bladością powłok skórnych, często sinicą, oziębieniem kończyn pomimo podwyższonej temperatury. Tętno jest przyspieszone, czasem zwolnione drobne, o słabym napięciu. Ciśnienie krwi spada. Tony serca stają się głuche opukowo stwierdza się przesunięcie granic.

Dodaj Komentarz