Większe ich rozdęcie powoduje pojawienie się w okolicy ujścia zewnętrznego kanału szyjki pęcherzyków, mniejsze – rozdęcie gruczołów, wyniosłości podobnych do brodawek.

Wspomniane postacie nadżerki nieżytowej powinny być określane właściwie nazwą „nadżerki rzekomej“ (pseudcerosio), gdyż nie dochodzi tu do zniszczenia płaskiego nabłonka części pochwowej i znajdującego się pod nim łącznotkankowego htkania, a tym samym do wytwarzania się ubytku tkanki, a tylko do przesunięcia granicy nabłonka wałeczkowego z szyjki na część pochwową.

Ponieważ przesunięcie to odbywa się mniej więcej równomiernie, dlatego też nadżerka przedstawia się jako żywoczcrwone pole, otaczające pierścieniowato ujście zewnętrzne kanału szyjki i odgraniczone ściśle od reszty błony śluzowej. Pod warstwą wałeczkowego nabłonka nadżerki można wykazać zawsze cechy typowego zapalenia, a więc leżące wśród wysięku komór-

Warstwa nabłonka wielowarstwowego deńczeje i od A przeistacza się w jeden tylko pokład komórek podstawowych. Komórki jednowarstwowego pokładu nabłonkowego wyścielają również wypustki tegoż pokładu w miąższu utkania w miejscach oznaczonych literą G. Głąbiej leżące cząid tych przypominających gruczrv ly wypustek widoczne są pod H (wg Watlsa Edena)

Może się jednak zdarzyć, że w obrębie miejsc zajętych przez proces zapalny, sięgający aż do powierzchni części pochwowej, nie ma w ogóle pokrywy nabłonkowej. Wówczas powstają ograniczone, prawdziwe owrzodzenia (erosio vera)i które później zostają pokryte bujającym nabłonkiem wałeczkowym. Bujanie nabłonka wałkowatego nie zawsze prowadzi jednak do zagojenia takiego owrzodzenia. Często następstwem jego jest nadmierny przerost wałeczkowego nabłonka części pochwowej.

Dodaj Komentarz