Nienaruszona błona dziewicza ma zazwyczaj kształt pólksiężycowaty lub pierścieniowaty i zamyka wejście do pochwy. Miewa ona jednak i inne kształty. Niekiedy jest w niej kilka otworów (hymen cribriformis) albo wrębów (hymen fimbrialus)) czasami jest podzielona na dwie części (hymen fenestratus). W rzadkich przypadkach nie ma żadnego otworu, co pociąga za sobą zatrzymanie krwi miesięcznej.

Grubość błony dziewiczej bywa rozmaita. Błona dziewicza mięsista, silnie ukrwiona (hymen carnosus) może być przyczyną obfitego krwawienia« przy pierwszym stosunku płciowym.

Przerwana błona dziewicza ma jeden lub więcej wrębów sięgających aż do jej podstawy, w przeciwieństwie do błony dziewiczej strzępiastej, której wręby ‚ są czasem liczniejsze, ale bardziej płytkie (ryc. 6 i 7).

Poród powoduje poważniejsze zniszczenia w obrębie błony dziewiczej, która ulega w czasie jego trwania urazowej martwicy. Dowodem przebytego porodu są liczne, bliznowate guzki rozmaitej wielkości, które zwiemy strzępkami mirto- watymi (carunculae mjrtiformes). Wyjątkowo, jeśli błona dziewicza jest bardzo rozciągliwa i elastyczna, poród nie wywołuje w niej żadnych obrażeń.

W tylnej trzeciej’części każdej z warg sromowych większych leży gruczoł Bartho- lina, zwany także gruczołem przedsionkowym większym (glándula vesiibularis maiúr), w odróżnieniu od wyżej już wspomnianych gruczołów przycewkoWych. Jest to mały, groniasty gruczoł wielkości grochu. Umieszczony jest poniżej mięśnia zwieracza pochwy (músculos constńctor cunni), a przewód jego, długości około 2 cm, ma ujście na bocznej ścianie przedsionka i na wewnętrznej stronie warg sromowych większych.

W przewodach tych gruczołów, jak również w przewodach’ gruczołów przycewkowych, mogą utrzymywać się przez długi czas zarazki chorobotwórcze. Zwykle z przewodów tych wydobywa się tylko niewielka ilość lepkiej, ciągnącej się, białawej wydzieliny (ryc. 8). W najbardziej ku przodowi wysuniętej części sromu znajduje się łechtaczka. Składa się ona z żołędzi (glans), trzonu (corpus), czyli właściwej łechtaczki, oraz z dwóch ramion (crura). Wystaje ona spomiędzy blaszek warg mniejszych tworzących jej wędzi- dełko i napletek.

W trzonie łechtaczki mieści się ciało jamiste, zawierające pewną ilość mięs’ni gładkich. Odnogi ciała jamistego łechtaczki są wąskimi tworami przylegającymi do dolnej powierzchni ramion wstępujących kości łonowych i są częściowo pokryte przez mięsień kulszowo-jamisty,

Dodaj Komentarz