Oksprenolol jest wyjątkowym LBA, który ma znacznie bogatsze piśmiennictwo kliniczne niż farmakologiczne [362]. Ogólne wnioski wypływające z obserwacji klinicznych są następujące:

– a) przy co najmniej równej sile działania (3-adrenolitycznego oksprenolol działa słabiej ujemnie inotropowo niż propranoloi,

– b) oksprenolol nie wywołuje objawów zatrucia, nawet przy dziennym dawkowaniu do 400 mg,

– c) oksprenolol działa korzystniej od propranololu w dusznicy bolesnej, natomiast słabiej w chorobie nadciśnieniowej [83, 276, 407, 576, 999, 1069, 1070].

Według Waal-Manning’a [103G1 propranolol, pindolol i oksprenolol obniżają w równym stopniu ciśnienie krwi w przebiegu choroby nadciśnie- r.iowej. Franciosa [335] potwierdzając to stanowisko dodaje, że nieznaczne zmiany hemodynamiczne występujące przy stosowaniu oksprenololu wynikają z jego znacznych właściwości sympatykomimetycznych. Zarówno propranolol, jak i oksprenolol obniżają ciśnienie krwi w stanie spoczynku, zwalniają czynność serca, zmniejszają pojemność wyrzutową serca nie zmieniając oporów w naczyniach obwodowych. Zmiany te potęgują się w miarę zwiększania dawki leku, przy czym optymalna dawka dzienna wynosi 115 mg. W czasie wysiłku, gdy zwiększa się aktywność układu sympatycznego, oksprenolol :nie zmniejsza pojemności wyrzutowej serca, natomiast propranolol ją redukuje.

Lewis [613] po 2-miesięcznym leczeniu oksprenololem, w dawce 120 – 480 mg/dobę, chorych z nadciśnieniem stwierdził zmniejszenie aktywności osoczowej reniny. Nie zmieniało się stężenie aldosteronu, hormonu wzrostowego oraz prolaktyny (przeczy to hipotezie, że obniżenie ciśnienia krwi wynika ze zmniejszenia stężenia prolaktyny w przebiegu stosowania LBA).

Oksprenolol jest wyjątkowym LBA, który ma znaczenie w leczeniu nie- miarowości występujących w ostrej fazie zawału mięśnia sercowego [877],

Dodaj Komentarz