Szczególnie mocno akcentowanym w pedagogice socjalistycznej celem wychowania jest harmonijny rozwój osobowości i doprowadzenia jednostki do pełnego ukształtowania tkwiących w niej różnorakich możliwości. Formułując zadania w tej dziedzinie myśli się jednak przede wszystkim o możliwościach w zakresie intelektu, o potencjalnych zdolnościach: przede wszystkim o uzdolnieniach umysłowych, następnie – fizycznych, a dalej – artystycznych. A przecież harmonia i bogactwo osobowości jednostki, jej możliwości przeżycia i dokonania czegoś, nie ograniczają się do sfery intelektu, pracy zawodowej, działalności kulturalnej czy sportowej, lecz obejmują także świat uczuć, przeżyć, dążeń felicytologicz- nych. Nie możemy dzisiaj wyobrazić sobie ani też akceptować koncepcj harmonijnie rozwiniętej osobowości człowieka wykorzystującego wszystkie swoje uzdolnienia i możliwości, która pomijałaby przeżycia i doznania emocjonalne, seksualne. To prawda, że przeżycia seksualne i erotyczne bywają w czasach współczesnych nieraz przesadnie akcentowane, wybijane niemal na miejsce czołowe w życiu człowieka. Także ci, którzy nie godzą się na tę przesadę, uznają ważkość tej dziedziny życia dla człowieka współczesnego i widzą konieczność kultywowania jej do wczesnego zakładania rodzin i posiadania dzieci nie towarzyszy dotychczas odpowiednie przygotowanie młodzieży do wynikających stąd obowiązków. Niepokoi wysoki wskaźnik rozwodów. Niezbędne jest opracowanie koncepcji przygotowania młodzieży do życia we współczesnej socjalistycznej rodzinie, stworzenie rozwiniętych form poradnictwa w zakresie kultury współżycia społecznego i prowadzenia gospodarstwa domowego”. Wprowadzenie do szkół od 1973 r. przedmiotu „Przysposobienie do życia w rodzinie socjalistycznej” jest wcieleniem w życie tej dyrektywy. poprzez nadawanie bogatemu, uszczęśliwiającemu ludzi życiu seksualnemu określonych rang kulturowych i moralnych.

Wydaje się, że już ten krótki wywód, wskazujący bezpośredni związek problemów życia seksualnego zarówno z podstawowymi procesami i problemami wychowawczymi, jak też z głównymi celami wychowania, jest wystarczający do uznania, iż pedagogika współczesna ma nie mniej od medycyny, prawa, socjologii, etnografii itd. powodów ku temu, aby głęboko interesować się problemami seksualnymi i aby uznać seksuologię, jej teoretyczne odkrycia i stwierdzenia, za jedną z nauk mających aspekt pedagogiczny. Seksuologia może i powinna pełnić wobec pedagogiki rolę nie ważniejszą, ale też i nie mniej ważną od tych dyscyplin, które już tradycyjnie są uznawane przez pedagogów za „pedagogiczne”, jak psychologia, socjologia, higiena, historia wychowania itd.

Dodaj Komentarz