Istnieje wiele kontrowersji odnośnie do stosowania LBA w tym schorzeniu. Nie ma długotrwałych badań, które mogłyby wykazać, czy zastosowane LBA mogą zmieniać naturalny bieg tej choroby, a badania krótkoterminowe są trudne do oceny z powodu wrodzonej zmienności przebiegu choroby u każdego chorego. Według Connolly i wsp. [217] stosując LBA w kardiomiopatii przerostowej można mieć nadzieję na uzyskanie:

– a) redukcji gradientu ciśnienia w poprzek drogi wypływu i wtórnego zatrzymania lub odwrócenia procesu przerostu mięśnia sercowego,

– b) zmniejszenia lub całkowitego ustąpienia niemiarowości,

– c) zmniejszenia liczby napadów dusznicowych,

– d) zwiotczenia komory lewej i większego jej wypełniania,

– e) zapobieżenia nagłej śmierci.

Wielokrotnie stwierdzono, że LBA mają mały lub niewielki wpływ na spoczynkowy gradient ciśnienia [398], ale obniżają go jako odpowiedź na bodziec inotropowy. Braunwald [146] wykazał, że pronetaloi podany dożylnie zmniejsza skutek wysiłku oraz zmniejsza inotropową odpowiedź gradientu ciśnienia w poprzek drogi wypływu. Inni autorzy notowali podobne zmiany po podaniu propranololu, natomiast kardiowybiórcze LBA, np. praktolol, nie zmniejszają poizoprenalinowego gradientu ciśnienia

[676]. Obserwowano również zmniejszenie lub całkowite ustąpienie nie- miarowości [398, 399], omdleń [196], palpitacji serca i napadów dusznicy bolesnej [196, 211, 484], Wykazano, że zarówno propranolol, jak i prakto- lol poprawiają czynność komory lewej przez zmniejszenie siły skurczu mięśnia sercowego [484, 676], Wywołują również ustąpienie duszności. Według Hardersona [446] LBA stosowane w kardiomiopatii przerostowej przez dłuższy czas, nie zmniejszają występowania nagłej śmierci w tym schorzeniu.

Dodaj Komentarz