Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania LBA jest rozwinięta niewydolność krążenia. Jeżeli u chorych z wydoinym układem krążenia w przebiegu leczenia LBA wystąpią objawy niedomogi serca, to lek należy odstawić jako prawdopodobną przyczynę [723, 949],

LBA, z wyjątkiem kardiowybiórczo działających: atenololu, acebuto- lołu, metoproiolu, praktololu, nie należy stosować u chorych z dychawicą oskrzelową, z przewlekłym spastycznym nieżytem oskrzeli i w zaawansowanej rozedmie pluć. Przy konieczności podawania kardiowybiórczych LBA u tych chorych należy zachować dużą ostrożność i podawać je zawsze i lekami roszerzającymi oskrzela, np. z grupy p-sympatykomimetyków. Mięśnie oskrzelowe mają bowiem adrenergiczne receptory p2, których pobudzenie powoduje rozkurcz oskrzeli, a ich zablokowanie uniemożliwia funkcjonowanie tego ważkiego dla czynności oddechowej mechanizmu, U osób zdrowych LBA nie wywołuje z reguły niepokojących zaburzeń oddechowych, u chorych z dychawicą oskrzelową zmniejsza się natomiast objętość wydechowa oraz pojawia się duszność [251, 558, 575, 665, 828, 988],

Wiele przeprowadzonych ostatnio badań klinicznych pozwoliło na ustalenie, że LBA mające wewnętrzną aktywność sympatykomimetyczną w mniejszym stopniu zwiększają opór w drogach oddechowych, niż LBA nie mające tej właściwości [104, 342, 754], Dlatego też u chorych w przebiegu kurczowego zapalenia oskrzeli, w przewlekłych chorobach płuc z odczynem bronchospastycznym stwarzają większe bezpieczeństwo terapii, W tych przypadkach poleca się również labetaiol, który poprzez właściwości a-adrenolityczne nie pogarsza wentylacyjnej funkcji płuc [639, 915],

Dodaj Komentarz

Powiedzenia

Dopiero po stworzeniu świata powstało mnóstwo niestworzonych rzeczy. Stanisław Jerzy Lec (pierw. de Tusch - Letz, 1909-1966)


Judasz to człowiek, który zawsze jest sam. Roman Brandstaetter


Instancje panowały trzy: pięść, mózg i serce. / Serce się wycofało, będąc w poniewierce. / Gdy zaś pięść z mózgiem same pozostały w parze, / oto skutek: mózg rządzi tak, jak mu pięść każe. Tadeusz Kotarbiński, Wesołe smutki