Przemawia za tym stwierdzany często po wytrzebieniu przerost przedniego płata przysadki mózgowej, przerost części korowej nadnerczy (wykształcenie się warstwy siateczkowej) i zaburzenia czynności tarczyny.

Zatrzymanie się miesiączki jest objawem zwracającym uwagę każdej chorej. Rozpoznanie jego przyczyn może być jednak nieraz bardzo trudne, ale dokładne badanie usuwa wątpliwości i pozwala wyprowadzić słuszne wnioski. Rokowanie w przypadkach lżejszych nie jest w zasadzie pomyślne. Nie ulega jednak wątpliwości, że im dłużej trwa zatrzymanie miesiączki, tym poważniejsze staje się roko- wanie, Do najlżejszych zaliczamy w zasadzie przypadki zatrzymania się miesiączki nie dłużej niż przez półtora roku.

Drugą kategorię stanowią przypadki braku miesiączek przez trzy, a nawet cztery lata. Są one często zwiastunem przekwitania, jakkolwiek raczej u kobiet w późniejszych latach życia płciowego. Rzecz prosta, że rokowanie w przypadkach braku miesiączek w następstwie procesu chorobowego toczącego się w ustroju zależy od rozwoju właściwego schorzenia.

Zatrzymanie się miesiączki może być następstwem czynników szkodliwie działających tylko na narządy rodne kobiety. Przykładem braku miesiączki przy zachowanym cyklu jajnikowym jest stan, jaki wytwarza się po operacyjnym usunięciu macicy z pozostawieniem jajników.

Do tej samej grupy należy zaliczyć wszystkie przypadki, w których zmiany w błonie śluzowej macicy są niemożliwe z powodu zupełnego zarośnięcia jamy macicy tak wrodzonego, jak nabytego (przebyte ciężkie zapalenie, zniszczenie śluzówki wskutek przyżegania środkami żrącymi, zmiany gruźlicze endometrium połączone z serowaceniem itd.}. W pewnych przypadkach można stwierdzić w tych stanach chorobowych występowanie wyraźnych dolegliwości miesiączkowych (molimina menstrualia), zwłaszcza u kobiet bardzo wrażliwych, albo gdy w zarośniętych częściach światła macicy pozostały niewielkie jamki, w których gromadzi się krew miesięczna i z których skurcze macicy krew tę starają się usunąć.

Dodaj Komentarz