Bodźce pochodzące z narządów zmysłów są jednym z zasadniczych czynników wyzwalających stan napięcia seksualnego. Różne narządy zmysłów odgrywają różną rolę w wyzwoleniu napięcia seksualnego. Według Traczyka (1967) wszystkie ssaki można pod tym względem podzielić na 2 grupy: węchowców, u których dominującą rolę odgrywa węch oraz wzrokowców (do których należy też człowiek), u których dominującą rolę odgrywają bodźce wzrokowe. U węchowców bodźce wyzwalające stany napięcia seksualnego pobudzają układ limbiczny, skąd bodźce przekazywane są do podwzgórza. U wzrokowców bodźce te pobudzają układ siatkowaty skąd przekazywane są również do podwzgórza. U ludzi, mimo że ogólnie zalicza się ich do wzrokowców, spotkać można dość znaczne różnice indywidualne lub uwarunkowane płcią, które sprawiają, że różne narządy zmysłów w różnym stopniu przyczyniają się do powstawania napięć seksualnych. Kinsey i współpracownicy (1953) wprowadzili pojęcie zdolności do „stymulacji psychicznej” w odniesieniu do seksualności. Zgodnie z tym mężczyzna reaguje na fotosy, rysunki, opowiadania i inne symbole seksualne szybciej niż kobieta, gdyż jego psychika jest podatniejsza na tego rodzaju stymulację. Różnice w zakresie reakcji na stymulację psychiczną leżą nie w wydolności seksualnej, ale w naturze przedmiotów, które wywołują reakcje seksualne „właściwe” dla danej płci (u kobiet są to nie tyle konkretne, ograniczone do krótkiego czasu działania bodźce, ile całokształt „romantycznego” nastroju związany z daną sytuacją).

Dodaj Komentarz