Chloropropamid (Chlorpropamid) – tabl. po 250 mg stosuje się raz dziennie rano 1 lub -2 tabl. wystarczają – ze względu na długi okres półtrwania – do utrzymania stałego stężenia leku we krwi. Lek ten jest stosowany od 1957 r. wywiera 3-4 razy silniejsze działanie w stosunku do masy substancji niż tolbutamid. Odznacza się także łagodnym działaniem antydiuretycznym, stąd jego zastosowanie w moczówce prostej. Związek ten jest metabolizowany w organizmie tylko w niewielkiej części. Okres półtrwania wynosi ok. 36 h. Okres działania sięga 60 h. Stałe stężenie chloropropamidu osiąga się zazwyczaj po 7-10 dniach leczenia.

Gtipolamid (N-(p-toluenosulfonylo)-5-metylo-2-pirazolino-l-karbonamid) jest oryginalnym lekiem polskim. Okres półtrwania wynosi 20 h wydala się przez nerki. Podaje się 1-2 tabl. na 24 h. Zajmuje miejsce pośrednie między tolbutamidem a chloropropamidem.

Tolazamid jest bardziej aktywny od tolbutamidu. Dawkę leczniczą ok. 250 mg – 1 g podaje się 1 lub 2 razy dziennie. Związek ten ulega metabolizmowi do 6 głównych metabolitów, z których 3 wywierają wpływ bipoglikemizujący, 85% dawki wydala się z moczem. Okres półtrwania wynosi 7 h, okres działania 12-14 h.

II generacja pochodnych sulionylomocznika. Ta grupa pochodnych sul- tonylomocznika obejmuje następujące leki glibenklamid, glibornuryd, glipizyd, gliklazyd, glibutamid, glifumid, glizoksepid, glikwidon, gliklo- piramid.

Leki powyższej grupy są coraz szerzej stosowane, w niektórych ośrodkach częściej niż pochodne sulfonylomocznika I generacji. Poniżej omówiono ważniejsze preparaty.

Dodaj Komentarz