Układ partnerski, jako ostateczne odniesienie, odgrywa decydującą rolę nie tylko w jakościowej ocenie zachowania seksualnego, ale również w zakresie wydolności funkcji seksualnych. Oceniając np. tendencję do zbyt szybkiego wytrysku nasienia u mężczyzny, należy zachować pewną ostrożność, gdyż właściwa tego przyczyna może tkwić nie tyle w nadmiarze pobudliwości seksualnej mężczyzny, ile w ociężałości mechanizmów seksualnych kobiety, która wymaga bardzo długiego czasu spółkowania, aby uzyskać satysfakcję. Większość badaczy życia seksualnego przyjmuje czas spółkowania wynoszący około 1-2 minut za prawidłowy po upływie tego czasu pojawienie się wytrysku nie zasługuje na miano zbyt wczesnego. Względność tych wymiarów czasowych zrozumiała jest sama przez się, zwłaszcza gdy uwzględnimy fakt, że współżycie seksualne rozgrywa się między dwojgiem osób i że za prawidłowe współżycie uważamy takie, które dostarcza satysfakcji seksualnej obojgu partnerom, natomiast bezwzględny czas spółkowania nie ma przy tym większego znaczenia. Układ partnerski sprawia, że w pewnych przypadkach (gdy kobieta jest pobudliwa seksualnie i doświadczona) spółkowa- nie trwa krócej, a mimo tego obydwoje partnerzy przeżywają satysfakcję. Układ taki ocenia się jako pozytywny i zdrowy. W innych przypadkach, mimo bezwzględnie dłuższego czasu spółkowania jedno z partnerów (najczęściej kobieta) może nie osiągać satysfakcji. Taki układ partnerski oceniany jest jako niepomyślny, lecz – w zależności od tego, które z partnerów mimo dłuższego spółkowania nie osiąga satysfakcji – można wskazać partnera, u którego tkwią przyczyny zaburzające przebieg spółkowania. Trudności stają się większe, gdy występują nieznaczne różnice w przebiegu pobudzenia seksualnego, tj. mężczyzna osiąga satysfakcję o kilka lub kilkanaście sekund wcześniej i uniemożliwia przez to przeżycie satysfakcji kobiecie (każde z nich, oczywiście, w innym układzie może osiągać satysfakcję w prawidłowym i przewidzianym dla siebie czasie). Może się więc zdarzyć, że dobierze się dwoje partnerów zdolnych do osiągnięcia satysfakcji w określonym czasie, kwalifikowanym jako prawidłowy, natomiast wzajemnie ze sobą nie mogą stworzyć harmonijnego układu, gdyż kobieta nie osiąga w nim satysfakcji z powodu względnie krótko (tj. dla niej zbyt krótko) trwającego spółkowania, które jednak może się mieścić w normie, o ile trwa około 2 minut. W tych przypadkach zmuszeni jesteśmy do rozpoznawania „zaburzenia” oraz do leczenia zmierzającego do przywrócenia harmonii seksualnej w danym układzie partnerskim (celem leczenia jest opóźnienie wytrysku nasienia u mężczyzny lub przyspieszenie czasu osiągania satysfakcji seksualnej przez kobietę).

Dodaj Komentarz