Układ płciowy żeński składa się z dwupłatowego jajnika, leżącego w tylnej części środkowego pola członu po stronie brzusznej, podobnie jak pozostałe narządy żeńskie. Płaty jajnika okalają z obu stron otoczony gruczołami Mehlisa ootyp, od którego uchodzi krótki jajowód, przewód żółtnikowy wspólny i prosta cewkowata, czasem o lekko falistym przebiegu, pochwa. Rozszerza się ona blisko ootypu w mały zbiornik nasienny i biegnie do przodu pośrodku proglotydu, otwierając się na dnie zatoki płciowej. Żółtniki stanowią gruczoły pęcherzykowate groniaste umieszczone po bokach proglotydu, nakładające się częściowo od strony brzusznej (żeńskiej) na podobnie położone jądra. Przewody żółtnikowe prowadzące od prawego i lewego żółtnika łączą się przed ootypem w przewód żółtnikowy wspólny. Od ootypu odchodzi, tworząc liczne skręty, cewkowata macica wypełniona jajami (kształt rozety), które składane są przez specjalny otwór (tokostom), otwierający się na brzusznej stronie poniżej zatoki płciowej (ryc. 4.27).

Jeden tasiemiec składa dziennie ponad milion jaj, przypominających jaja przywr (na jednym biegunie wieczko, na drugim – mały guziczek) o kształcie owalnym, wielkości 55-76 x 37-54 pm przez cienką i gładką skorupkę prześwitują żółtawo- brązowe komórki żółtnikowe okrywające zygotę (ryc. 4.29). Dalszy rozwój zygoty możliwy jest w środowisku wodnym lub w płynnych odchodach, gdzie w czasie

– 2 tyg., w temp. 28°C powstaje urzęsione koracydium (w wysokiej temperaturze jaja giną po kilku godzinach, zaś w niższej rozwój wydłuża się do 5 tyg., podobnie jak w przypadku braku światła, wzrostu ciśnienia wody, a także niedostatku tlenu ryc. 4.28).

Po całkowitym ukształtowaniu się koracydium wykonuje wewnątrz skorupki ja-jowej energiczne ruchy obrotowe, zmierzające do wyklucia się, które warunkuje przede wszystkim dostęp światła barwy żółtej i części ultrafioletowej.

Dodaj Komentarz