W czasie porodu, dzięki częstym i silnym bólom, zmiany te zachodzą bardzo szybko.

Z chwilą wystąpienia bólów porodowych, a więc rozpoczęcia okresu I, mięśnie dna i trzonu pociągają kolisto przebiegające włókna dolnego odcinka, rozciągając go coraz bardziej. Każdy skurcz mięśniówki wzmaga jej czynne przesuwanie się w kierunku dna. Dzieje się to w ten sposób, że po ustąpieniu skurczu włókna nie wiot- czeją całkowicie, lecz przez zwinięcie się (retractio), utrzymują osiągnięte poprzednio położenie. Każdy następny ból wzmaga to przemieszczenie, dzięki czemu mięsień trzonu stale grubieje. Włókna mięsne nasuwają się jedne na drugie, ześlizgując się po jaju ku górze w kierunku dna. Czynność rozwierania się ujścia odbywa się z jednej strony, wskutek nacisku jaja w kierunku ujścia wewnętrznego, czyli działania wtłaczającego, a z drugiej strony, przez czynne rozwieranie sią ujścia i przesuwanie się mięśni w kierunku dna, czyli ku górze. A więc obie siły działają w kierunkach sobie przeciwnych, a pomimo to, w ostatecznym wyniku dają rozwarcie ujścia wewnętrznego, rozciągnięcie kanału szyi i ujścia zewnętrznego (ryc. 61). Wtłaczanie się jaja tłumaczymy naporem dolnego jego bieguna na okolicę ujścia wewnętrznego, w wyniku wzmożonego ciśnienia śródjajowego, wywołanego bólami. Nieściśliwe wody płodowe, zamknięte w błonach, starają się znaleźć ujście. Ponieważ zwieracze ujścia wewnętrznego są słabe i już częściowo rozciągnięte w czasie wytwarzania się dolnego odcinka, przeto poddają się naporowi dolnej części jaja. Gdyby jajo w tym czasie było pod wpływem równomiernego i wszechstronnego obkurczania się macicy, powstałyby siły działające dośrodkowo, równoważone przez opór nieściśliwego jaja. Jednak siła skurczu macicy po przegrupowaniu mięśni w czasie ciąży ni3 jest równomierna. Przeważa ’ siła wydalająca w kie-runku od dna do ujścia. Spowoduje ona wpuklanie się stożka jaja do ujścia wewnętrznego. Stożek ten nie tylko rozwiera ujście wewnętrzne, lecz działaniem sił prostopadłych do kanału szyi, rozciąga go na boki i w końcu otwiera ujście zewnętrzne (ryc. 62). Po rozciągnięciu dolnego odcinka i szyi macicy, oraz zupełnym rozwarciu ujścia zewnętrznego, macica ostatecznie została podzielona na część czynną i bierną, z wyraźną granicą między nimi, czyli pierścieniem skurczowym. Obecnie siła wydalająca będzie miała do pokonania opory, powstające w czasie przesuwania się płodu przez kanał rodny. Przedtem muszą się usztywnić przyczepy mięśniowe, mające swoje połączenie z pochwą, więzadłami (więzadła krzyżowo- maciczne, szerokie, obłe), oraz otaczającą tkanką łączną miednicy małej. Przyczepy te pod wpływem bólów są stale wyciągane ku górze, aż do ostatecznego wyczerpania ich elastyczności i usztywnienia się.

Wyrazem tego, wobec rozwartego ujścia i braku podpory od dołu dla pęcherza płodowego, jest jego pękniecie i odpływ wód poprzedzających. Ostatnia przeszkoda dla postępowania główki zostaje usunięta.

W II okresie porodu siła wydalająca, wzmocniona działaniem tłoczni brzusznej, ma za zadanie przepchnięcie płodu przez kanał rodny, z jednoczesnym pokonaniem oporów, które mu stawiają mięśnie przepony miednicowej i pochwy. Opory te zostają pokonane bez większych trudności, przez rozciągnięcie włókien mięsnych dna miednicy i pochwy, które przy tym bywają silnie rozsunięte, a nawet zmiażdżone, lub rozerwane.

Dodaj Komentarz