Czynniki pobudzające 1-hydroksylację 25(OH)D3 wykazują najczęściej hamujący wpływ na powstawanie 24,25(OH)3D3 i odwrotnie, inhibitory l-hydroksylazy-25(OH)D,, z reguły pobudzają powstawanie 24,25(OH)3D3. I tak stymulatorami 24-hydroksylazy 25-OH-D są: 25-OH-D, 24,25(OH)2D3, l,25(OH)3D3 l,24,25(OH)3D3, hiperkalcemia, hiperfosfatemia, tyroksyna, dwufosfoniany i etanol. Wśród inhibitorów 24-hydroksylazy 25-OH-D należy wymienić parathormon, cAMP, prostaglandyny: PGEa i PGF2„, hormon wzrostu, estradiol oraz hipokalcemię.

Proces 24-hydroksylacji zachodzi głównie w jelitach, kościach i tkance chrzestnej, a u ciężarnych również w łożysku, Jak to widać na ryc. 33 zarówno l,25(OH)sD„ jak i 24,25(OH)SID3 mogą ulec dalszym hydroksyla- cjom do bardziej polarnych metabolitów witaminy D. Znaczenie biologiczne trihydroksylowanych metabolitów witaminy D nie jest dotychczas znane. Metabolizm l,25(OH)2D3 i 24,25(OH)D3 zachodzi zarówno w nerkach, jak i w innych narządach, w tym zwłaszcza w wątrobie.

W ostatnim czasie udowodniono, że lr25(OH)2D, może również powstać w skórze z l,25(OH)a-7-dehydrocholesterolu.

Znaczenie biologiczne l,25(OH)j,Da i 24,25(OH)aD3. W ostatnich latach udowodniono jednoznacznie wiodącą rolę tych metabolitów witaminy D w regulacji gospodarki wapniowo-fosforanowej. Na rycinie 33 wymieniono najważniejsze narządy docelowe l,25(OH)2D3, do których zalicza się jelito, nerki, gruczoły przytarczyczne oraz skórę. W jelicie cienkim

Dodaj Komentarz